Zij stapte uit haar sterfelijk lichaam,
en na een buiging in die richting,
ter ere van de aardse tempel van haar wezen,
begon zij de dans van de elementen.

Zij danste op de golven van de zee
en sprong op de wolken in de lucht.
Zij landde op de aarde
en danste bij licht van maan en zon.
Zij danste het flitsen van de bliksem,
het vallen van een sneeuwvlok,
de reis van een blad op de wind,
het dansen van de regen,
en zij kwam niet terug.
Want aan het eind van de dans der elementen,
gooide zij haar armen in de lucht
om de kosmos te omhelzen
en, de pirouette voor het laatst bewaard,
tolde zij sneller op haar tenen,
sneller en nog sneller,
totdat zij niet meer was te zien.
Maar treur toch niet,
ach treur toch niet,
want achter de sluier van materie,
danst zij nog steeds,
en zij weeft moleculen aan elkaar,
lacht met de atomen,
jaagt de elektronen op,
door de kosmos naar de sterren.
En zij zal in extase zijn,
en zij zal zijn,
zij zal,
zij al,
al zij.
Nee, zij komt niet meer terug.

Vivianne Crowley
10653701_10204036544411106_3414688955417403967_n

Advertenties