“ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws”

Vanachter zijn bril kijkt hij haar enigszins guitig aan.

“Het goede nieuws is dat uw bloedbeeld naar omstandigheden erg goed is. Er is geen overdaad aan verkeerde bloedlichaampjes, uw vitamine huishouding is mooi op pijl ondanks dat u weinig voeding verdraagt, uw suikerspiegel is gezien de leeftijd en toch wat overgewicht erg mooi, er is geen lyme enz enz enz. Nee het zit niet tussen uw oren, er zit natuurlijk inhoudelijk genoeg tussen uw oren, maar uw klachten komen niet van stress, angst of wat dan ook, wat op zich natuurlijk ook heel fijn is, voordat je zou gaan denken dat je gek bent. Dan zijn we dus aangekomen bij het slechte nieuws. er is totaal geen zenuw reactie meer in de voeten en het gedeelte tot de knie is vermindert. Er lijkt dus een beginnende vorm van Neuropathie aan de gang te zijn, maar de neurologie van het lichaam is zo breed en nog onbekend dat we er ook eigenlijk nog geen label aan kunnen hangen. Met andere woorden mevrouw Koenderman, ik kan u volstoppen met medicijnen om te proberen de boel te onderdrukken en de pijn die u voelt te verminderen, maar het is maar de vraag of dit zou helpen, het zorgt er alleen maar voor dat u emotieloos wordt en wat apatisch, omdat de pillen alle prikkels platgooien en vaak alleen de verkeerde. natuurlijk kunnen we naar de pijnpoli, maar dat is een stap die ik in dit stadium nog niet wil maken, ik ga u dus nu zeggen; beter wordt het niet, waarschijnlijk alleen erger en medicijnen zijn er niet echt voor, maar dat wist u min of meer al vanuit ervaring in de familie.” Ik kijk hem aan en lach….”Weet u dat ik ben komen fietsen vandaag? Ik fiets normaal alleen in het dorp naar de winkels om de hoek, omdat ik dat lopend niet red en naar het gezondheids centrum, maar vandaag was ik zo slim om een elektrische fiets bij het busstation bij ons te huren en ik moet zeggen dat was een heerlijke openbaring” De prangende vrolijke ogen van dr Heerema kijken me vragend aan. “Vandaag ben ik er achter gekomen dat ik op deze manier zelfstandig aardig mobiel kan zijn. ik moet zorgen dat mijn rechtervoet niet van de trapper glijd, dat is niet handig op een E bike, je moet ook niet op volle snelheid starten, zeker niet als je in je hele leven nog nooit verder bent gekomen dan een fiets, maar eenmaal gewend aan de andere manier van fietsen is het zalig en ….je beweegt toch.” De manier waarbij Heerema over zijn bril kijkt doet me denken aan mijn spin omschreven hier op blog, maar dan in vlees geworden menselijke vorm. “Mevrouw koenderman ik moet toegeven u bent een positief mens, ik wil met u afspreken dat we het 4 maanden aankijken…heeft u het gevoel dat het verergerd dan zie ik u eerder, u bent volwassen genoeg om dan aan de bel te trekken en anders behandel ik u over vier maanden als een nieuwe ( bekende ) patiënt met als voordeel dat we alle onderzoeken kunnen herhalen en kunnen zien of er achteruitgang is en hoe snel die verloopt, een beetje het omzeilen van de medische bureaucratie van wat wel en niet kan. Tot die tijd zou ik vooral zeggen leef en doe datgene wat u wil in uw tempo op ieder moment dat dat kan.” Ik kijk hem glimlachend aan en denk; “U moest eens weten”…Ja ik geniet, nog steeds in dan wel een beperktere wereld maar niet minder. Misschien moet ik maar een e bike kopen, aan de andere kant…hoe lang zou hij nog gebruikt gaan worden, huren kan ook, goedkoop en dichtbij.

“Dokter, ik geef u een hand, baan mij naar beneden met de lift en stap op mijn fiets.”

met een grote glimlach volgde

“Mevrouw Koenderman, ik wou dat ik met u mee kon, maar de volgende patiënt wacht, ik zie u het liefst over een maand of vier, doe uw best om weg te blijven!

Goede raad is niet duur…we gaan niet bij de pakken neer zitten, maar rijden in ijltempo richting huis…wind in de haren, zon op het gezicht. Het leven is mooi.

 

Advertenties