foto van Erwin Troost.

Gisteren werd door Erwin Troost even mijn aandacht getrokken naar een gedicht wat hij schreef maar nooit uitgaf.

Ik ken Erwin nu een jaar of 11 ooit via weblog, later via FB en uiteindelijk via onze ontmoetingen, eerst via een jeugdpodium in Rotterdam waar hij na veel moeite toch voor overgehaald kon worden en uiteindelijk echt via onze seizoen avonden. Avonden/ nachten vol muziek, poëzie, lekker eten door Erwin klaargemaakt, ontboezemingen, heerlijk jezelf kunnen zijn op elk vlak en de naakte simpele waarheid, puur zoals hij is. Erwin gaat voor een paar mensen al zijn werk op poëzie gebied bundelen en daar ik in de loop der jaren in de avond, nacht en tuin veel voorbij heb horen komen zei ik natuurlijk gelijk “Ik wil” toen ik even stil op FB rondwaarde en probeerde te doen alsof ik er niet was.

De bundel is binnenkort in huis, gebonden met harde kaft en ongetwijfeld een mooie foto door hemzelf. Hier een voorproefje;

Hoe oud te worden

Yes, there’s love if you want it,
don’t sound like no sonnet, my love.
– The Verve

Hoe oud te worden zonder fameuze zon of regen?
Van beiden een beetje, zeg je en drukt jouw handen
in mijn spiegelbeeld, waarop wij in de tuin belanden
en ik op heldere dag sterretjes in ogen zie bewegen.

Ik weet dat er steeds licht is in ons leven,
de vruchten worden gezoend en aanbeden.
Ooit zullen we sterven na te hebben gestreden,
maar eerst zal de aarde zijn wortels beleven.

Een boom zal in ons groeien door alle vruchten,
wanneer ik je voorlees uit geheime gedichten.
Daarna zullen wij rusten en verheerlijkt zuchten.

Zo worden wij steeds ouder en voelen de gewrichten.
Alles is eeuwigheid, als sterretjes verdwijnen in ijle luchten.
Wij herinneren slechts de lente en enkel gelukkige gezichten.

(Erwin Troost)

Screenshot_2018-06-05-07-48-04-1.png

foto van Yvonne Koenderman.

 

Advertenties