De zachte contrabas, de doorleefde stem en die wolken…de liefde alom en ook van buiten, de regendruppels die zacht heel zacht de huid beroeren bij een tochtje vanachter de pc naar de keuken voor dat kopje koffie en Joni. Ze komt weer binnen, steeds meer lijkt het wel…ik denk dat ik het nooit zal weten of verbeeld ik me dat.

De playlist genaamd “Werk” draait zacht door Bilitis, Sting gevolgd door Chris Botti met Ever since we met van het album A thousand kisses deep, een nummer met een glimlach en bijna altijd hetzelfde effect, welk dat laat ik hier even achterwege, ik draai het nog weinig. She ( He voor mij) door Elvis Costello wat naast Windmills of your mind voor de rest van mijn leven aan een persoon gekoppeld zal zijn, tegenwoordig ver maar lijkt soms dichter bij en als klap op de vuurpijl Incognito met don’t you worry bout a thing wat nog steeds brullend meegezongen wordt omdat het helpt, en druk maken dat kan je je hele leven doen. Ja ik maak me wel eens druk, de laatste tijd soms te veel maar begin te leren om voor het gemak te kiezen zoals die verdomde invalide parkeerkaart die binnenkort dan ook echt in de bus valt. Met een liefdevol gezin als het mijne, de warme jas van het thuis en de ongekende vrijheid daarnaast soms nog stil genoten mag je ook niet klagen, zeker niet met alle mooie herinneringen, soms nog steeds een beetje de pijn in het hart van gemis en dan weer de vreugd van onverwachte spannende dingen “een bekende ” die ineens op onverwachte wijze voor de deur staat en daardoor heel wat meer ineens is als een socialmedia contact met gedeelde interesses. ( Wat is dat toch met dichters) Naast dit alles is er natuurlijk de dorpsgenoot die door de tijd heen het “Dick” gevoel aardig weet te benaderen, alleen is er niet die roze wolk, de hunkering en wordt er gemeend maar ook een beetje op afstand geantwoord als hij zegt ik hou best wel van je “Dat mag…een beetje mag best” maar de blik die gegeven wordt is met een plagende lach en niet diep in een weerwar van gevoelens zoals destijds en onderhuids zelfs nog, zoals dat zout wat zich op de huid een beetje inbrand, waar je zacht met je tong overheen wil om het zo nu en dan nog even te proeven, ogen dicht het beeld op netvlies gebrand en dat zachte geluid wat zo nu en dan ontsnapte naar boven halend. Ook is er in dit geval wat schuldgevoel over nog niet afgehandelde dingen en de vraag van is dit de oorzaak van, het verlangen naar een tuin die niet komt en ondanks de vermoeidheid en gebrek aan energie eigenlijk de dwang om te mailen naar mensen en eventueel zelf iets te doen op die plek omdat de behoefte soms aan oude vertrouwde dingen groot is, zou het niet toch kunnen op andere manier daar in de tuin verborgen vol verlangen? Ik denk het wel ik weet het eigenlijk wel zeker dat het ook zonder groot kostenplaatje kan. het kind lijkt verloren, maar wie weet wat er uit voort groeit. Ik heb het zelf losgelaten zoals je met kinderen doet, je kan uiteindelijk niets aan je binden, wanhopig vast proberen te houden en voor gevoel is loslaten dan soms beter. Vannacht was er dat bericht het leven is toch niet alleen maar ziekenhuisgedoe hoop ik, van het nu wat andere socialmedia contact…. Terwijl ik er glimlachend over nadenk klinkt Sarah Sunbathing van Benjamin Herman uit de boxen van mijn PC…het doet me glimlachen. Nee het leven is dat zeker niet alleen, het leven is mooi in alle opzichten en al voel ik het water niet meer op mijn benen…ik voel wel de zachte druppels op mijn armen en gezicht van de regen, de warmte van de zon of dat briesje op de huid. Die kus op dat plekje waar weinigen komen, de ademhaling van de ander in je oor, bloemen in de tuin, giebelende pubers die je overvallen met hun vrienden en liefhebbende echtgenoot die je zo nu en dan verrast en…vrijlaat. Het leven is heerlijk, nog steeds.

Advertenties