Ergens aan het begin van de vakantie dacht ik “Dit is foute boel” een onbestemd gevoel, vooral niet laten merken aan de kinderen, maar manlief had het al snel door. “Von dit klinkt niet goed, als dit aanhoud rijden we naar een ziekenhuis en terug naar huis.” De dagen erna werd het minder en heb ik oprecht genoten totdat eergisteren de ellende weer begon, dus toch maar naar de huisarts die bij de aanblik en klachten gelijk plek maakte in het ziekenhuis op de pijn op de borstpoli. Daar lig je dan ineens weer aan toeters en bellen en eigenlijk denk je tussen de pijn door…ik lig hier goed

Maar als het nu ineens ophoud mag dat ook. Nog nooit heb ik me zo gevoeld als de heenreis en gisteren en het niet kunnen uitleggen beschrijven hoe de druk, benauwdheid en pijn aanvoelen maakt angstig naast de lichtheid in het hoofd. Gek genoeg en vooral gelukkig bleek iedereen zijn bezorgdheid voor een hartinfarct niet nodig…wel kwam gelijk als antwoord “wil u dit opnemen met uw neuroloog want we hebben gezien dat hier onderzoeken lopen naar MS. Nu is dat vaak een langdurig iets, maar alles wijst hier bijna op een MS Knuffel.” Opgelucht dat het niet het hart was dacht ik alleen “welke idioot noemt dit nu een knuffel, het voelt als ieder moment dood kunnen gaan?” Als dit een knuffel was wil ik geen knuffels meer en hoop ik van harte dat er geen MS uit de uitslag komt, want sommige mensen ( googlen moet je eigenlijk niet doen ) hebben dagelijks een knuf terwijl anderen dit zo nu en dan hebben. Maar elke knuf van dit formaat is er een te veel. Het gevoel is nog steeds niet weg, de pijnlijke druk op de borst, verkrampimg in de keel, maar de wetenschap dat het hart niet stil zal gaan staan is op zich een prettige de rest daar zullen we ongetwijfeld als dat nodig mocht zijn weer mee leren leven. Ik ga maar een dagboekje bij houden voor de neuroloog en stap nu eerst even onder de douche om die laatste verdwaalde plakker los te wekenIMG_20180509_152130_664

Advertenties