Zoonlief komt thuis met de woorden
” ik wil naar Vietnam”
Tuurlijk dacht ik…wil ik ook nog wel.
Hij vervolgt;
“Ik ga donderdagavond naar school voor info over een schoolmaatschappelijke stage in een leprakolonie in Vietnam.”
Ik ben even stil en er gloeit ook wel wat bewondering voor mijn knul van 16.
“Enig idee wat je kan verwachten?”
“Nou mam echt inschatten lukt natuurlijk nooit, we hebben verschrikkelijke dingen gezien en verhalen gehoord, maar het lijkt me enorm mooi om daar wat te kunnen betekenen. Er mogen er van onze school vier die kant op en ik ga mijn uiterste best doen om daarbij te zijn”
Dochterlief geeft eerlijk toe dat ze het zelf te emotioneel en confronterend vond “ik zou het niet kunnen” zegt ze. De donderdagavond is dus gevuld…info over Vietnam en het werk daar samen met de leprastichting en dan maar even afwachten of hij ook echt uitgekozen wordt…spannend. Trots duik ik onder de wol. De zwaan roze zit er vanavond helaas niet in…ik hoop dat hij echt mooi kleurt voor Rieneke. Met die gedachte en een trots gevoel komt een wat mindere dag toch weer aan een goed eind.

Advertenties