Van het weekend was het ineens mis.
Vooral de kat was er het dupe van ik geef het toe, het beestje was duidelijk niet blij met me… en ik?
Ik dacht op het moment alleen beest wat loop je te krijsen zonder er erg in te hebben dat ik met mijn blote voet boven op hem stond.
De schrik kwam achteraf…natuurlijk voor de kat die er heel snel vandoor ging toen ik met moeite mijn voet optilde, daarna het besef..
Ik voelde niets, totaal niets.
Tuurlijk speelt dit langer…ver voor de donderslag bij heldere hemel eigenlijk al heel lang het wattengevoel en prikkeldraad, soms slecht zien en pijntjes die nu zo nu en dan een onbeschrijfelijke vorm aannemen, maar klagen daar schiet je niets mee op. Het moeilijk lopen wordt ook afgeleid naar andere oorzaken, logisch je bent blij dat dat weer kan, net als de handen die niet altijd willen. Dat het toch de laatste tijd anders aanvoelde…misschien was het een kop in het zand steken bij herkenbare dingen waar je je moeder over hoorde vroeger. Een denken van ik ben ik…er was al genoeg, maar mijn moeder ben ik niet ookal waren de open wondjes die langzaam genazen een duidelijk teken. Een tussendoor onderzoek naar suikerziekte was negatief tot grote opluchting. Het totaal niets voelen ( ook bekend) bracht dus even een shock en versneld dokterbezoek. Oogjes dicht en op de bank bungelende benen ongetwijfeld hamerklopjes onder de knie…geen idee wanneer en geen reflexen, totaal niet net als onder de voet en op de handen. Plekken met pijn maar totaal geen gevoel, iets wat als mijn moeder dat zei niet echt begrepen werd. Het versnelde dokterbezoek zorgde voor een snel bezoek aan de neuroloog die gelijk de conclusie had het lijkt verdacht veel op neuropatie in progressieve vorm, maar kan ook MS zijn. Zenuwbanen is een lastig iets. We gaan dus de molen in. Dat gaat iets langzamer. De eerste onderzoeken zijn pas eind mei. Tot die tijd vooral niet meer op een kat gaan staan en zorgen dat er beweging blijft, ook op momenten dat het niet kan. Toch maar achter die invalide parkeerkaart aan ( de neuroloog vond het belachelijk dat we die nog niet hadden) ookal vind je jezelf te jong en te goed om het etiket invalide op te plakken en vooral blijven denken “ik ben ik en niet mijn moeder” hoewel er genoeg dingen zijn die ik in mezelf herken waar ik trots op ben. Het belangrijkste…nu de dingen doen die kunnen en vooral genieten van alles wat op het pad voorbij komt

Advertenties