Nog 21 staat er bij mijn w app. Morgen nog maar 20. 20 Nachtjes en dan ben ik onderweg naar Luxor. Alleen…nou niet helemaal , maar niet met man of kinders. Het wordt een druk schema daar met vooral een eerste korte nacht, want we komen laat aan en gaan in de morgen vroeg op stap.
Op stap…dat baart me ineens toch enigzins zorgen want er lijkt een terugslag. Gisteren werd het nieuwe huis van dochterlief en haar vriend op hindustaanse manier gereinigd. Traditioneel met mantra’s offers van bloemen en voedsel gebeden in totaal 6 uur durend waarvan we er 3 hebben meegemaakt. Het was indrukwekkend en waar de vriend openstaat voor onze cultuur delen wij ook graag in die van hem, daarbij is het eten achteraf heerlijk. Daar de nieuwe auto er pas volgende week is was het dus ouderwets met het OV, maar wat geeft het met de krukken ben ik de koning te rijk en red ik me prima de laatste tijd en het was een uur van Krimpen naar hun nieuwe huis. Hoewel de reis grotendeels zitten is in bus, metro, bus had ik al gauw het gevoel wat ik deze week al eerder had…ze willen niet vooral rechts sleept, maar hé niet zeuren. De avond was bijzonder en een woordje huisreiniging op post- it was al genoeg vanmorgen om de beelden weer goed op te roepen, hoewel de stip die nog op het voorhoofd prijkte daar ook aan mee hielp. De terug reis liep wat lastiger want de laatste bus reed voor ons neus weg, maar kom op dan even verder stappen rustig aan want metrostation Slinge is niet ver. Eenmaal thuis enorm moe maar ook voldaan omdat het goed gegaan was ben ik beneden in slaap gevallen en toen kwam de nacht. De nachten zijn vaak een ramp maar de pijn van afgelopen nacht doen me nu besluiten dat hoe moe ik ook ben ik nog niet onderuit wil. Meestal brul ik ach het is maar pijn ik voel wel dat ik leef…nu durf ik niet te gaan slapen en bedenk ik me dat het nog maar 21 nachten is tot mijn reis waar ik me naar toe gevochten heb. Dat er tijdens die reis veel activiteiten zijn veel dingen die de spieren zullen tarten en die moeilijke nachten op zullen gaan leveren, maar daar tegenover ook fantastische dagen die niemand me meer afpakt. Is het onverantwoord was mijn vraag van de week bij de internist. Het antwoord was ” je weet zelf waar je grenzen liggen in sommige gevallen zou ik zeggen ja, maar nu zeg ik ga ervoor” Thuis zegt iedereen hetzelfde hoewel ik wel merk dat manlief er toch wel een beetje moeite mee heeft en goede gesprekken heeft met de vriendin die mee gaat om uiteindelijk 50 op de Nijl te worden.
Ach bekijk het, we gaan er gewoon voor. Ik ga proberen te slapen en morgen ben ik mijn negatieve gedachten toch tijdelijk vergeten en beginnen we iig positief.
Als de nacht maar meewerkt…als…ik moet beginnen om dat als ook los te laten. Ik ga slapen…ik ben moe…sluit mijn beide oogjes toe…
Kijk voor dat soort oude kindergebedjes heb ik geen post-it nodig.

Screenshot_2018-01-21-22-58-42-1

Advertenties