De dag begint wat vreemd
Niet dat er ook maar iets vreemds aan de hand is maar het is een gevoel, bibberig , druk in het hoofd maar niet met gedachten, waterige vermoeide oogjes alsof het huilen nader staat als het lachen. Zo’n gevoel alsof er een steen zacht pijnlijk op het hart drukt en iedere vezel van het lichaam vult met een onbehaaglijk gevoel. Misschien is alles de afgelopen dagen teveel automatisch geleefd en komt het gevoel van dinsdag, dat andere gevoel er nu pas uit, is het een manier van het lichaam om te zeggen vergeet niet de emotie los te laten en schreeuw, huil niet in stilte maar gewoon eens hard en luid want ookal liep het goed af de schrik het verdriet en de onmacht is er nog steeds en met een goede afloop is het probleem niet opgelost en een op de loer liggend gevoel van wat als er een herhaling komt aanwezig. Misschien komt het omdat ons geweldig meiske nu bijna 21 vandaag de hele.dag bij ons komt en ik de eerste uren haar voor mezelf heb wat heel fijn is maar ook moeilijk want je wil haar zo graag laten merken dat ze geweldig is en het waard is om te leven, dat een leven zonder haar ondenkbaar zou zijn en dat ze verschrikkelijk gemist zou worden. Dat het leven ondanks alle dingen die tegen zitten te mooi is om op te geven. Hoe.doe je dit alles zonder het een preek te laten lijken die averechts werkt? Van alles wat ik in mijn leven heb meegemaakt lijkt dit momenteel het meest ongrijpbare waar ik geen vat op heb en dat maakt onzeker…het gevoel is dus eigenlijk helemaal niet vreemd. We gaan de dag van vandaag maar open tegemoet…wie weet wat het gevoel van vrijdag uiteindelijk brengen gaat uiteindelijk bracht alles van de week ook veel goeds. Ik zet een muziekje op laat de geur van koffie die doorloopt door het huis gaan en steek een kaarsje aan. Misschien moeten we vandaag maar naar buiten, het park iets verderop en kijken of we nog wat kastanjes en dergelijke kunnen vinden om de gezelligheid van de herfst in huis te halen.

 

Advertenties