pillenDe dag is nog steeds een paar uur oud wanneer de telefoon gaat. Buiten heeft het licht moeite om door te komen het is grouw en grijs…neerslachtig zou je het ook mogen noemen. Er is ergenis over het vroege tijdstip…geen onrust niets totdat je hoort dat het ziekenhuis aan de andere kant van de lijn is. Tijd staat ineens stil terwijl het tikken van de klok harder klinkt dan ooit.
Het is een verhaal van veel pillen te veel pillen en het leven niet meer zien. Het getik klinkt nog harder alsof het een hartslag wordt synchroon met het lichaam en het enige wat je hoort is het gaat nu goed. Je belooft te komen maar hebt er nog een thuis , niet naar school die alles gehoord heeft en net zo hard paniekt…je mag niet gillen krijsen, je moet rustig blijven nu geruststellen en ondertussen naar de ander op zijn werk bellen die natuurlijk niet opneemt, totdat je mailt “bel me!!!!” Eindelijk de stem aan de andere kant en de woorden ik kom je nu halen. Op dit soort momenten vervloek je je eigen lichaam ookal is het maar even. De rit naar het ziekenhuis lijkt een eeuwigheid en dan de ontlading van wederzijdse tranen aan alle kanten en verontschuldigingen van een klein hoopje mens wat naar de buitenwereld zo’n sterke meid lijkt maar schijn bedriegt. Er volgen uren van goede gesprekken en éęn kut gesprek met een psychiater die die naam niet mag dragen. Hij kon alleen praten of ze wel snapte wat ze haar omgeving aandeed hoeveel pijn ze anderen bezorgde, hij deed zijn naam eer aan Binnenkwaad ( ik moet het verkeerd verstaan hebben net als de rest) met zijn woorden ga je vanzelf vanbinnen meer kapot dan je al bent. Gelukkig wordt deze man niet haar hulpverlener. De komende dagen worden zorgdagen praatdagen maar vooral dankbare dagen. Dankbaar dat we mogen praten en dankbaar naar de vriend die haar vond, onze nummers niet had maar niet meer van haar zijde geweken is.
Ik schreef het gevoel van dinsdag meandert. Schommelender kon het vandaag niet zijn. Intens verdriet, onmacht en dankbaarheid. Eenmaal thuis is het opnieuw donker en glimt het spinnenweb nog net als vanmorgen. Ik kriebel de spin in het voorbijgaan over zijn buik. Het web trilt en druppels vallen als tranen zacht op de grond. Binnen was ik mijn gezicht met koud water en praten we lang met zijn vieren na, diepe gesprekken anders nooit verteld. Het gevoel van dinsdag…onvergetelijk, deels niet voor herhaling vatbaar. Een vermoeidheid wint het vooral. Ik loop nog even stap voor stap met de hond langzaam in de regen en laat.ze zacht druppen maar nu van dankbaarheid.

Advertenties