Het grand dessert was lang geleden opgediend en gegeten. De geur en smaak daarentegen was altijd blijven hangen en soms even opgehaald in een vluchtig voorbijkomen om te koesteren met dezelfde gesloten ogen waar ze hem altijd mee ontving. Bang dat het vuur zou doen smelten, vleugels zou schroeien, maar toch altijd weer lokkend tot een samen zijn. Hij had al laten weten erg nieuwsgierig te zijn naar haar “nieuwe ik” Maar een nieuw aan tafel gaan voor een vervolg had ze niet direct verwacht. Het was netjes, met misschien een ondeugende ondertoon professioneel geworden. Een situatie die lang vol te houden leek…jammer genoeg, tot die vrijdag die met recht zo genoemd mag worden. Ineens was hij daar, onverwachts, oud in nieuw, weer bijna oud. De zelfde smaak, tongstrelend, zinnenprikkelend herkenbare geur. Even zonder tijd alles vergeten. Kirrend weer voelen waarom, maar dan ook met open ogen, want verandering geeft andere aanblik op hoofd tussen het melkwit van haar dijen, een beeld wat anders uit zicht bleef. Ontmoeting die hermetisch gesloten deuren heropende. Gelukkig was de sleutel niet weggegooid.

unnamed

Advertenties