Een affaire

ZICHTBAAR ALLEEN

Eddy Evenhuis

.

Tijdens de tweede wereldoorlog schreef Eddy Evenhuis (1920 – 2002) twee dichtbundels die clandestien verschenen. Meteen na de oorlog publiceerde hij zijn derde bundel ‘Pan in de stad’ waarna hij een lange tijd geen poëzie meer schreef. In die tijd werkte hij als journalist in Groningen, Soerabaja en Leeuwarden. Tot 1974. Toen verscheen vrij onverwacht bij De Arbeiderspers de bundel ‘een affaire’ van zijn hand. Deze bundel ontstond in minder dan een jaar tijd en verhaalt over hoe de relatie tussen een jonge vrouw Amicula (wat onder andere de naam is van een vlinder) en een oudere man (de verteller) zich ontwikkelt en afloopt. Het is een romantisch verslag van een turbulente ervaring.

Na deze bundel zou het weer lang stil zijn tot hij in 1995 zijn laatste bundel ‘Eigen keur’ in eigen beheer uitgaf. Uit de bundel ‘een affaire’ het gedicht in sonnetvorm ‘Fluistering’.

.

Fluistering

View original post 83 woorden meer

Advertenties

Nog steeds

42104323_1982525845124021_7151626417678057472_o

34 dagen en 5 weken vol tegenstrijdigheden maar geen spoor van jou en het leven draait gewoon door. Ik schreef je nog op een andere plek, maar ook daar geen teken van leven. Het is stil en ondertussen wisselen dingen als vooruitkijken naar iets leuks, tragedies die net zo onwaarschijnlijk zijn in Oss en soms verlies van het vertrouwen in mijn eigen lichaam zich af, maar ach wat is twijfel ten opzichte van dit? Het stormt buiten . Een rondje met de hond zit er vandaag qua benen niet in. De arts gisteren gaf goede tips voor de komende reis. Zoveel als mogelijk genieten met zo weinig mogelijk inspanning. Egypte ging en dit gaat gewoon ook. Op een bankje zitten genieten van een andere omgeving is ook vakantie en die ballon dat gaat gewoon lukken. In gedachten reis je met me mee, ongetwijfeld iedere dag en terwijl ik je zal zoeken hoog in de lucht hoop ik op nieuws van je thuisfront.

Troost

Zes dagen zijn nu 9 met niets meer dan een paar schoenen. Het wordt er niet beter op…gelukkig is er dan een hechte familie thuis, gesprekken met oude gezamelijke vrienden en…Troost

IMG_20180825_185450_499.jpg

Hoewel het lichaam nee zei, was het ja gevoel sterker een zomeravond /nacht Troost is nog steeds sex drugs en rock & roll vol verhalen en een luisterend oor even los van zorgen en pijn. Een moment waarop je dingen doet die zich ook beperken tot Troost, waar je muziek luisterd die de ander mooi vind en aanhoort waarom het zo mooi is. Filmfragmenten kijk die puur cult zijn of zo hillarisch dat ze in je geheugen gegrift staan. Porno kijkt en een discussie hebt of het opwind en waarom het je opwind en wat het met je doet of dat het pure kunst is. Je je letterlijk bloot kunt geven. Kan genieten van de kat en het schijnsel van de volle maan  en het dus zo weer vroeg in de ochtend is of een kadootje krijgt in de vorm van een “stout” boek met schitterende foto’s terwijl de ander tenslotte rond middernacht zelf verjaart. Ze blijven zeldzaam de Troost momenten, maar deze kwam op het juiste moment. Op naar het volgende. Ondertussen draai ik thuis nog even een muziekje en genieten ze thuis van een partner, moeder die duidelijk genoten heeft van haar uitstapje.

IMG_20180826_141304_646

 

 

Zes dagen

Ze tikken langzaam weg, net als hoop. Knagende wormen, vreemd onderbuikgevoel bij verhalen op FB. Te veel, te suggestief en jij bent weg, nog steeds.

Ik kijk ieder uur opnieuw. Is er nieuws? Verdwenen in de nacht na “afscheidslied” op facebook en avond gesprek met zoon zoals vriend het zegt.  Om 02:29 een laatste sms aan hem en dan al zijn verhalen over pillen die je misschien geslikt zou hebben met foto en al op het gezichtenboek.

Het voelt niet goed. Te veel te suggestief, alsof eigenlijk al vast staat dat je zelfmoord pleegde, net zoals hij zeker weet dat je zijn bericht nooit meer zal lezen….te veel en jij, jij bent nu al zes dagen weg, onvindbaar. Ik hoop toch zo dat ze je gauw vinden, levend, maar dat onderbuikgevoel zegt alleen “laten ze haar gauw vinden”. Ik luister naar je afscheidslied…als jij het plaatste, ook daar twijfel ik aan, het lijkt te veel, te suggestief, te opgezet en zacht huil ik voor je kinderen die alles voor je zijn en voor jou en wens je hier.

Het vergaan der dagen

20180706_120912

Een w appje maandag overdag…moet kunnen dacht ze.
“Ik heb vandaag iets gehoord ( vraag me niet hoe 😉) maar zonder pompen pillen spuiten werkt het…en hoe, moest gelijk aan je denken”

Ze moest wel vaker aan hem denken, sinds haar vos kwam niemand zo dichtbij, ookal hield.ze hier bewust enige afstand, want de daadwerkelijke afstand was wel heel dicht bij.

Het uiteindelijke antwoord leek ook een dejavu.
” je maakt me nieuwsgierig, maar helaas het thuisfront is op de hoogte, ik ben hier en daar wat slordig geweest met w app, ik bouw dus even een rust in en en bedenk hoe ik hier verder mee om wil en eventueel kan gaan.”

Op dit soort momenten beseft ze des te meer hoe uniek de eigen relatie is en…ja knaagt het, want…

Het is donderdag als w app rinkelt.
“Ben je thuis…kan ik langskomen?”
Het wordt bedenkelijk gelezen…
“Zou je dat nu wel doen”?
R is aan het typen….waarom duurt dat typen nu zo lang. Ze verwacht een lang verhaal maar uiteindelijk leest ze alleen ” Ik wil weten wat, en vooral voelen en lukt dat laatste niet als gewenst, vooral laten voelen.” Er komt een glimlach maar boven en tegen beter weten in wordt er kom maar gezegd. Zonder al te veel woorden werd de donderdag een vrijdag zonder dat het nacht werd. En ja…hoe simpel ook het werkte. Een mooi iets.

“ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws”

Vanachter zijn bril kijkt hij haar enigszins guitig aan.

“Het goede nieuws is dat uw bloedbeeld naar omstandigheden erg goed is. Er is geen overdaad aan verkeerde bloedlichaampjes, uw vitamine huishouding is mooi op pijl ondanks dat u weinig voeding verdraagt, uw suikerspiegel is gezien de leeftijd en toch wat overgewicht erg mooi, er is geen lyme enz enz enz. Nee het zit niet tussen uw oren, er zit natuurlijk inhoudelijk genoeg tussen uw oren, maar uw klachten komen niet van stress, angst of wat dan ook, wat op zich natuurlijk ook heel fijn is, voordat je zou gaan denken dat je gek bent. Dan zijn we dus aangekomen bij het slechte nieuws. er is totaal geen zenuw reactie meer in de voeten en het gedeelte tot de knie is vermindert. Er lijkt dus een beginnende vorm van Neuropathie aan de gang te zijn, maar de neurologie van het lichaam is zo breed en nog onbekend dat we er ook eigenlijk nog geen label aan kunnen hangen. Met andere woorden mevrouw Koenderman, ik kan u volstoppen met medicijnen om te proberen de boel te onderdrukken en de pijn die u voelt te verminderen, maar het is maar de vraag of dit zou helpen, het zorgt er alleen maar voor dat u emotieloos wordt en wat apatisch, omdat de pillen alle prikkels platgooien en vaak alleen de verkeerde. natuurlijk kunnen we naar de pijnpoli, maar dat is een stap die ik in dit stadium nog niet wil maken, ik ga u dus nu zeggen; beter wordt het niet, waarschijnlijk alleen erger en medicijnen zijn er niet echt voor, maar dat wist u min of meer al vanuit ervaring in de familie.” Ik kijk hem aan en lach….”Weet u dat ik ben komen fietsen vandaag? Ik fiets normaal alleen in het dorp naar de winkels om de hoek, omdat ik dat lopend niet red en naar het gezondheids centrum, maar vandaag was ik zo slim om een elektrische fiets bij het busstation bij ons te huren en ik moet zeggen dat was een heerlijke openbaring” De prangende vrolijke ogen van dr Heerema kijken me vragend aan. “Vandaag ben ik er achter gekomen dat ik op deze manier zelfstandig aardig mobiel kan zijn. ik moet zorgen dat mijn rechtervoet niet van de trapper glijd, dat is niet handig op een E bike, je moet ook niet op volle snelheid starten, zeker niet als je in je hele leven nog nooit verder bent gekomen dan een fiets, maar eenmaal gewend aan de andere manier van fietsen is het zalig en ….je beweegt toch.” De manier waarbij Heerema over zijn bril kijkt doet me denken aan mijn spin omschreven hier op blog, maar dan in vlees geworden menselijke vorm. “Mevrouw koenderman ik moet toegeven u bent een positief mens, ik wil met u afspreken dat we het 4 maanden aankijken…heeft u het gevoel dat het verergerd dan zie ik u eerder, u bent volwassen genoeg om dan aan de bel te trekken en anders behandel ik u over vier maanden als een nieuwe ( bekende ) patiënt met als voordeel dat we alle onderzoeken kunnen herhalen en kunnen zien of er achteruitgang is en hoe snel die verloopt, een beetje het omzeilen van de medische bureaucratie van wat wel en niet kan. Tot die tijd zou ik vooral zeggen leef en doe datgene wat u wil in uw tempo op ieder moment dat dat kan.” Ik kijk hem glimlachend aan en denk; “U moest eens weten”…Ja ik geniet, nog steeds in dan wel een beperktere wereld maar niet minder. Misschien moet ik maar een e bike kopen, aan de andere kant…hoe lang zou hij nog gebruikt gaan worden, huren kan ook, goedkoop en dichtbij.

“Dokter, ik geef u een hand, baan mij naar beneden met de lift en stap op mijn fiets.”

met een grote glimlach volgde

“Mevrouw Koenderman, ik wou dat ik met u mee kon, maar de volgende patiënt wacht, ik zie u het liefst over een maand of vier, doe uw best om weg te blijven!

Goede raad is niet duur…we gaan niet bij de pakken neer zitten, maar rijden in ijltempo richting huis…wind in de haren, zon op het gezicht. Het leven is mooi.