Geluk

het-zand-en-de-klok-van-de-handholding-31759121.jpg

 

verscholen achter sluiers van beton

gaat kwetsbare onzekerheid

we lijken zo sterk en doen hard ons best

het (weer) te worden

lachen alsof het een lieve lust is

want een dag niet gelachen is niet geleefd,

maar de geleefde dagen

wegen niet op tegen de doorleefde

een foto met rechte glimlach kost

moeite, vooral spierbeheersing

net als dit schrijven zonder fouten

en sommige foto’s gemaakt in

mooie familiemomenten die

ook niet meer compleet mogen zijn

tonen meer de groteskheid

van het leven op zich

toch is het leven mooi

zelfs als het op elke weg

van geen kant loopt

als het misschien nooit meer wordt dan het is

als het doorleven blijft

in plaats van leven

je moet er tenslotte ook doorheen

om het geheel te aanschouwen

zolang de geur van vers gemaaid gras

een brokje geluk naar boven kan brengen

de hond kwispelend op je af komt

wanneer je het huis binnenstapt

man, kinderen en vrienden je

ingraven op Scheveningen zodat

je lekker uit de wind zit

je het zand door je vingers voelt lopen

en je je hand dicht kan knijpen om

het vast te houden

even

net als de tijd

zolang je geniet van al die dingen

is het leven mooi.

 

No place like home moet even wachten
maar dringt wel door
in alle gezelligheid.
Dus wordt links geoefend, want
rechts is zo saai voor het moment                                                                                                        lang nagedacht over een simpel woord
hilarisch soms en frustrerend tegelijkertijd
houd het de rebel wakker

998894_391337307642309_1660774265_n

– + – = +

Het zit niet mee
gaat niet zoals het moet
Ja ik ben best negatief op
het moment

Vanochtend bedacht ik na een reactie
van een goede kennis die zich
echt negatief zou mogen voelen
” Je bent echt negatief Yvon”
O negatief wel te verstaan
en sinds die tijd borrelt het
wat als dat negatieve een positieve
werking zou hebben.
Er staan veel
doktersbezoeken gepland,
handig in dit geval
dus vragen staat vrij
Misschien kan dit gammele persoontje
Wel een “kidney pie” schenken
zonder persoonlijke problemen
want
O negatief is in dat geval altijd goed
Ik spreek de wandelaar er nog niet
op aan, eerst zekerheid en gesprekken thuis
geen nieuwe teleurstelling voor iemand
die een beetje geluk hard nodig heeft
maar als het kan
als het echt kan
God
wat zou ik me daar
positief bij
voelen

Onbegaanbaar

Gehalveerd
geamputeerd
en liefde was niet genoeg
om de draak in je kronkels
te bestrijden
Zijn spelonken zijn te donker
verbergen de zachte kantjes
alleen hard en scherp
lijkt te overleven
in ondoordringbaar web
gevoel uitgeschakeld
de knop op 0
en als dat sprankje
opgloeide, gevoel leek te winnen
spuwde de draak zijn gal
vurig rond.
we blijven op het middenpad
geen keuzes, alleen hulp
koste wat het kost
en een open oor
voor twee
en liefde
heel veel
liefde

Overdenkingen

Het is hier wat stil de laatste tijd, alsof alles geschreven is.
Natuurlijk is dat nooit het geval, maar goed ook want als een ieder zou stoppen, dan zou mijn dagbesteding niet meer uit veel lezen bestaan.
Ook al verstoft mijn spin in zijn weg, gedachtenspinsels zijn er genoeg, maar ze zijn voor mijzelf en wie weet een klein publiek ooit, later. Schrijven staat niet meer zo op de to do lijst, genieten van de kleine simpele dingen van het leven wel. De afgelopen maanden hebben dat steeds meer duidelijk gemaakt, voor mezelf en anderen in huiselijke kring en met zijn allen doen we op de momenten dat we samen zijn dus ook flink ons best om dat waar te maken, soms ten koste van onszelf, zoals dochterlief die na een dag en avond feesten in Heerlen bij haar vriend twee dagen nodig heeft om bij te komen, een heel herkenbaar gevoel maar als het het waard is, dan zeggen we geen nee.
je kan je altijd verbijten op dingen die tegenzitten en ik betrapte me er de laatste tijd op dat ik dat ook ging doen. elke tegenslag qua gezondheid, financieel of wat dan ook wilde nog wel eens een reactie hier op het blog van me los maken, het schiet alleen zo weinig op, dus nu genieten we eigenlijk alleen nog maar. De dagen met elkaar zijn een feestje en de gedwongen zonder maken die met elkaar alleen maar leuker. geen zielige verhalen op FB of andere sociale media, we worden er al mee overspoeld en er is genoeg echte ellende. Verjaardagen vieren we allemaal zoals we willen. Jongste dochter bij haar vriend in Heerlen die toevallig dezelfde dag jarig is…ik ook niet hier op de dag zelf, het leven kan tenslotte iedere dag gevierd worden, iets wat een ieder ook zou moeten doen. Misschien iets wat ik me minder realiseerde toen we vorig jaar augustus een paar dagen zuid Frankrijk vastlegden iets wat we nu ongetwijfeld niet gedaan zouden hebben, maar soms is het ook fijn als dingen al geregeld zijn die je nu niet zou kunnen of willen regelen. Het weekend ervoor met de kinderen een fijn weekend en zondag samen en tijdens het verjaren op eigen tempo genieten van het Estrell , een beetje as verstrooien van mams op de plek waar we samen haar laatste lopende vakantie doorbrachten, niet weten dat een jaar later alles anders zou zijn. Gelukkig weet niemand wat de volgende dag hem of haar brengt. Leven op deze manier betekend ook soms dat je dingen moet laten die je ook dierbaar zijn, zoals Ongehoorde dingen, maar nu gaat even het gezin voor en als dingen meezitten komt daar uiteindelijk wel weer tijd voor. Het is mooi te zien dat alles toch wel doordraait, soms anders als verwacht, soms vertrouwd en soms met onverwachte wendingen. Ik neem hier in blogland dan ook geen afscheid, misschien kom ik onverwachts heel actief terug. Voor nu hou ik me rustig lees veel, schrijf weinig en lijk soms afwezig zonder dat te zijn. Verder lijkt mijn wereld voor sommigen als vanouds door te draaien, een schone schijn zo nu en dan, maar… ondanks alles is de werkelijkheid beter en mooier ;o)

Ik zie je glimlachen spin, kus van mij

Zoekt u mij

ik ben nooit ver weg

in de zucht van de wind

het lied van een vogel

de regel van een vers

verstopt in poëzie

een laatste adem tocht

tussen leven en dood

dichterbij

dan je denkt

Met zicht op…

Stiller dan stil dwaal ik door nachten met alert luisterend oor en ratelende gedachten. Zoekend naar  houvast aan  afbrokkelende muren zijn nachten langer dan ooit, geluk na jaren eindelijk in het vizier mag duidelijk nog niet zijn. Wat is het dat toch steeds opnieuw beproefd moet worden als zinken in de haven met gelukkig  een geduldige  reddingsboot.

Gedachtenspinsels 48

Onverwachts vanuit een hoek ziet ze iets bekends

“Tjé spin dat is lang geleden…wat fijn je te zien!”

“Ja he meis…ik heb stad en land afgesponnen, maar nergens voelde het thuis dus ik dacht…nu je er nog steeds niet uit bent laten we het dan maar samen uitdokteren, ik schrijf mijn web wel als jij niet kan.”

Vermoeid maar lachend kijkt ze hem aan.

” Fijn spinnebeest, weef maar in mijn gedachten en als het lichaam ooit weer kan en wil, schrijven we het samen uit”

loslaten

Twee was je

en je overviel me

triggerde en liet me

ontwaken

Vier was je

Toen ik je stilletjes

adopteerde, zorg

langzaam overnam

Vijf was je

toen men zei

het gaat ten onder

Maar we overwonnen

8 ben je nu

en loslaten is geen wens

want we passen nog steeds

toch laat ik je gaan

Als je 10 mag worden

zonder geknechte met

specie volgelopen vossenholen

hoop ik een thuis te vinden.