Zon(dag)

Er wappert vooral rust. Een zacht briesje en de kauw op het dak20180610_121530

van de buren. Het gekwetter van zebravinken, handoeken zondig aan de lijn op zondag net als die ene verdwaalde sok.

wachtend of zijn wederhelft boven water komt of voor altijd verloren is. Waterlelies nog verscholen voor de zon, alleen de dotter laat zich zien.20180610_121416.jpg

Er wappert alleen rust deze ochtend, en verder  niets.

Advertenties

Het staande houden

Hij geeft een hand en zegt tussen neus en lippen door; “vergeet jullie zelf niet” Ik dacht veel gehad te hebben en toch blijkt altijd dat het meer kan zijn. Toch lachen we weer, fluiten de vogels door, regent het en schijnt de zon. Kinderen het is je alles…Met de oudste gaat het goed, leuk huisje in Friesland, lieve vriend en vooral rust na alle hectiek in haar vroegere leven. De jongste dochter doet het prima ondanks haar longproblemen haalt ze alles uit het leven wat er in zit en geniet daar met volle teugen van. De middelste, waar het leven eind vorig jaar even te zwaar voor was heeft zich goed bijeen gepakt logisch haar ups en lichte downs, maar bereid zich voor op een nieuwe studie en gaat over 12 dagen alleen naar Mexico. De jongste onze zoon  doet het lekker op school, heeft een leuk baantje groeit tegen de klippen op en heeft alle aandacht van de meiden in de klas, wat wil een knul van 16 nog meer, Van zijn lichte tik met zijn hoofd lijkt hij weinig last meer te hebben en over zijn tremor hoor je hem niet meer, tenminste…

zo leek het.

het is donderdag als hij voor de achterdeur staat en ik daar een snikkende knul van 16 zie compleet overstuur, niet uit zijn woorden komend. op de bank wordt me duidelijk dat het helemaal niet zo goed gaat, dat hij enorm vermoeid is zich staande weet te houden op school maar met veel moeite, zijn tremor zich in de afgelopen maanden zo over het lichaam verspreid dat hij soms niet kan lopen, regelmatig valt, dingen uit zijn handen laat vallen zodat hij zijn baantje in de winkel wat  hij enorm leuk vind eigenlijk niet meer kan doen en vaak ook niet meer kan schrijven. onze vrolijk lijkende jongen is een zielig hoopje wat aangeeft al 2 keer onder aan de flat heeft gestaan met het idee naar boven te klimmen, omdat hij zo niet door wil. ik ben stil geschrokken en vooral bang, want als ik zeg we bellen nu de dokter schiet hij huilend op roept ik wil niet meer en rent het huis uit. Ook al kan je zelf weinig zit je op zo’n moment zo op je fiets er achter aan, maar hij is weg en in geen velden of wegen te bekennen. Aangekomen bij het huis hoop je dat hij er weer is, maar dat is niet het geval en net als je denkt dadelijk doet hij iets stoms ik ga de politie bellen staat hij gelukkig gebroken voor het raam.

Ik kan me niet herinneren zo gehuild te hebben van opluchting en dan begint het gesprek, “waarom vertel je dit alles nu pas?”.

Uit zijn mond komt met horten en stoten dat het pas sinds twee maanden is en dat hij er zelf geen raad mee weet. “Ik wil geen kasplantje worden mam, als dit zo door gaat wil ik euthanasie en ik hoop dat je me daar in bijstaat”. Schrikbarende woorden uit de mond van een angstige 16 jarige. we hebben uren zitten praten, samen, met de andere zussen en natuurlijk met mijn man en ja uiteindelijk ook om stomme dingen gelachen, maar het roept om actie. De dokter vandaag luisterde het in alle rust na en schrok uiteindelijk van de afwezige spierkracht het motorisch falen en het bij de minste inspanning niet stil kunnen houden van de ledematen. Het naar ons idee puberale gedrag van het zich terugtrekken op de kamer en daar naast huiswerk veel op bed liggen en soms bloed irritant en vervelend doen wat totaal niet bij hem paste krijgt allemaal een plek. het gesprek heeft hem goed gedaan en hij gaat de medische molen in om te kijken wat het is en wat er gedaan kan worden om hem beter te laten functioneren. Daarnaast komt er een psycholoog voor de mindset en gewoon het aan een buitenstaander kunnen vertellen wat je dwars zit. Op het werk denken ze mee en werd er gezegd toen hij ontslag wilde nemen “Ben je gek er zijn vast genoeg dingen die je wel kan”. Vertrouwen heeft hij er nog niet in, maar wel weer een beetje hoop en wij als ouders zijn dankbaar dat we iig onze knul weer terug in de kamer hebben en dat hij praat en weer lacht ook al blijft hij momenteel bij zijn idee dat als het echt slecht wordt hij zo niet oud wil worden, dus hopen we op betere tijden en genieten we van de kleine dingen die ons staande houden.

Hoe oud te worden

foto van Erwin Troost.

Gisteren werd door Erwin Troost even mijn aandacht getrokken naar een gedicht wat hij schreef maar nooit uitgaf.

Ik ken Erwin nu een jaar of 11 ooit via weblog, later via FB en uiteindelijk via onze ontmoetingen, eerst via een jeugdpodium in Rotterdam waar hij na veel moeite toch voor overgehaald kon worden en uiteindelijk echt via onze seizoen avonden. Avonden/ nachten vol muziek, poëzie, lekker eten door Erwin klaargemaakt, ontboezemingen, heerlijk jezelf kunnen zijn op elk vlak en de naakte simpele waarheid, puur zoals hij is. Erwin gaat voor een paar mensen al zijn werk op poëzie gebied bundelen en daar ik in de loop der jaren in de avond, nacht en tuin veel voorbij heb horen komen zei ik natuurlijk gelijk “Ik wil” toen ik even stil op FB rondwaarde en probeerde te doen alsof ik er niet was.

De bundel is binnenkort in huis, gebonden met harde kaft en ongetwijfeld een mooie foto door hemzelf. Hier een voorproefje;

Hoe oud te worden

Yes, there’s love if you want it,
don’t sound like no sonnet, my love.
– The Verve

Hoe oud te worden zonder fameuze zon of regen?
Van beiden een beetje, zeg je en drukt jouw handen
in mijn spiegelbeeld, waarop wij in de tuin belanden
en ik op heldere dag sterretjes in ogen zie bewegen.

Ik weet dat er steeds licht is in ons leven,
de vruchten worden gezoend en aanbeden.
Ooit zullen we sterven na te hebben gestreden,
maar eerst zal de aarde zijn wortels beleven.

Een boom zal in ons groeien door alle vruchten,
wanneer ik je voorlees uit geheime gedichten.
Daarna zullen wij rusten en verheerlijkt zuchten.

Zo worden wij steeds ouder en voelen de gewrichten.
Alles is eeuwigheid, als sterretjes verdwijnen in ijle luchten.
Wij herinneren slechts de lente en enkel gelukkige gezichten.

(Erwin Troost)

Screenshot_2018-06-05-07-48-04-1.png

foto van Yvonne Koenderman.

 

Het mooie melancholieke

De zachte contrabas, de doorleefde stem en die wolken…de liefde alom en ook van buiten, de regendruppels die zacht heel zacht de huid beroeren bij een tochtje vanachter de pc naar de keuken voor dat kopje koffie en Joni. Ze komt weer binnen, steeds meer lijkt het wel…ik denk dat ik het nooit zal weten of verbeeld ik me dat.

De playlist genaamd “Werk” draait zacht door Bilitis, Sting gevolgd door Chris Botti met Ever since we met van het album A thousand kisses deep, een nummer met een glimlach en bijna altijd hetzelfde effect, welk dat laat ik hier even achterwege, ik draai het nog weinig. She ( He voor mij) door Elvis Costello wat naast Windmills of your mind voor de rest van mijn leven aan een persoon gekoppeld zal zijn, tegenwoordig ver maar lijkt soms dichter bij en als klap op de vuurpijl Incognito met don’t you worry bout a thing wat nog steeds brullend meegezongen wordt omdat het helpt, en druk maken dat kan je je hele leven doen. Ja ik maak me wel eens druk, de laatste tijd soms te veel maar begin te leren om voor het gemak te kiezen zoals die verdomde invalide parkeerkaart die binnenkort dan ook echt in de bus valt. Met een liefdevol gezin als het mijne, de warme jas van het thuis en de ongekende vrijheid daarnaast soms nog stil genoten mag je ook niet klagen, zeker niet met alle mooie herinneringen, soms nog steeds een beetje de pijn in het hart van gemis en dan weer de vreugd van onverwachte spannende dingen “een bekende ” die ineens op onverwachte wijze voor de deur staat en daardoor heel wat meer ineens is als een socialmedia contact met gedeelde interesses. ( Wat is dat toch met dichters) Naast dit alles is er natuurlijk de dorpsgenoot die door de tijd heen het “Dick” gevoel aardig weet te benaderen, alleen is er niet die roze wolk, de hunkering en wordt er gemeend maar ook een beetje op afstand geantwoord als hij zegt ik hou best wel van je “Dat mag…een beetje mag best” maar de blik die gegeven wordt is met een plagende lach en niet diep in een weerwar van gevoelens zoals destijds en onderhuids zelfs nog, zoals dat zout wat zich op de huid een beetje inbrand, waar je zacht met je tong overheen wil om het zo nu en dan nog even te proeven, ogen dicht het beeld op netvlies gebrand en dat zachte geluid wat zo nu en dan ontsnapte naar boven halend. Ook is er in dit geval wat schuldgevoel over nog niet afgehandelde dingen en de vraag van is dit de oorzaak van, het verlangen naar een tuin die niet komt en ondanks de vermoeidheid en gebrek aan energie eigenlijk de dwang om te mailen naar mensen en eventueel zelf iets te doen op die plek omdat de behoefte soms aan oude vertrouwde dingen groot is, zou het niet toch kunnen op andere manier daar in de tuin verborgen vol verlangen? Ik denk het wel ik weet het eigenlijk wel zeker dat het ook zonder groot kostenplaatje kan. het kind lijkt verloren, maar wie weet wat er uit voort groeit. Ik heb het zelf losgelaten zoals je met kinderen doet, je kan uiteindelijk niets aan je binden, wanhopig vast proberen te houden en voor gevoel is loslaten dan soms beter. Vannacht was er dat bericht het leven is toch niet alleen maar ziekenhuisgedoe hoop ik, van het nu wat andere socialmedia contact…. Terwijl ik er glimlachend over nadenk klinkt Sarah Sunbathing van Benjamin Herman uit de boxen van mijn PC…het doet me glimlachen. Nee het leven is dat zeker niet alleen, het leven is mooi in alle opzichten en al voel ik het water niet meer op mijn benen…ik voel wel de zachte druppels op mijn armen en gezicht van de regen, de warmte van de zon of dat briesje op de huid. Die kus op dat plekje waar weinigen komen, de ademhaling van de ander in je oor, bloemen in de tuin, giebelende pubers die je overvallen met hun vrienden en liefhebbende echtgenoot die je zo nu en dan verrast en…vrijlaat. Het leven is heerlijk, nog steeds.

Knuffel

Ergens aan het begin van de vakantie dacht ik “Dit is foute boel” een onbestemd gevoel, vooral niet laten merken aan de kinderen, maar manlief had het al snel door. “Von dit klinkt niet goed, als dit aanhoud rijden we naar een ziekenhuis en terug naar huis.” De dagen erna werd het minder en heb ik oprecht genoten totdat eergisteren de ellende weer begon, dus toch maar naar de huisarts die bij de aanblik en klachten gelijk plek maakte in het ziekenhuis op de pijn op de borstpoli. Daar lig je dan ineens weer aan toeters en bellen en eigenlijk denk je tussen de pijn door…ik lig hier goed

Maar als het nu ineens ophoud mag dat ook. Nog nooit heb ik me zo gevoeld als de heenreis en gisteren en het niet kunnen uitleggen beschrijven hoe de druk, benauwdheid en pijn aanvoelen maakt angstig naast de lichtheid in het hoofd. Gek genoeg en vooral gelukkig bleek iedereen zijn bezorgdheid voor een hartinfarct niet nodig…wel kwam gelijk als antwoord “wil u dit opnemen met uw neuroloog want we hebben gezien dat hier onderzoeken lopen naar MS. Nu is dat vaak een langdurig iets, maar alles wijst hier bijna op een MS Knuffel.” Opgelucht dat het niet het hart was dacht ik alleen “welke idioot noemt dit nu een knuffel, het voelt als ieder moment dood kunnen gaan?” Als dit een knuffel was wil ik geen knuffels meer en hoop ik van harte dat er geen MS uit de uitslag komt, want sommige mensen ( googlen moet je eigenlijk niet doen ) hebben dagelijks een knuf terwijl anderen dit zo nu en dan hebben. Maar elke knuf van dit formaat is er een te veel. Het gevoel is nog steeds niet weg, de pijnlijke druk op de borst, verkrampimg in de keel, maar de wetenschap dat het hart niet stil zal gaan staan is op zich een prettige de rest daar zullen we ongetwijfeld als dat nodig mocht zijn weer mee leren leven. Ik ga maar een dagboekje bij houden voor de neuroloog en stap nu eerst even onder de douche om die laatste verdwaalde plakker los te wekenIMG_20180509_152130_664

S(pain)

Wild west soms

Huizenhoge cactussen in droge wildernis.

Klank van mondharp of harmonica maken het beeld compleet tegen de oude huizen.

“Thuis” is de trap een hindernis maar het uitzicht alles waard. Het geluid van vogels, eekhoorns en de rollende golven van de zee een goede pijnstiller net als

De nachtelijke skinnydip bij volle maan. Drijvend op en in verdovende koelte en schittering van bovenaf of het dragende koele water van Algar.

Spanje is de pijnlijke ontdekking dat dingen hard minder worden,  maar toch…wat een genot.IMG_20180503_202138_052IMG-20180502-WA0036.jpgIMG_20180503_140401_622.jpg

Facebook is nu een week van de kaart en het is eigenlijk heerlijk. Het is ook voor het eerst dat ik niet even de boel voor een kort moment geactiveerd heb om alles te volgen ( meestal miste je achteraf gezien toch niets) Dit jaar ook geen verjaardagswensen van mensen die zich geroepen voelen iets bij je achter te laten, niet omdat ze eraan gedacht hebben maar omdat FB aangegeven heeft dat ze dat moeten doen. De echte vrienden weten me wel te vinden via de telefoon, mail of W app. Er was meer deze week…we wonen weer met 5 ipv 4. Het was even snel omschakelen maar ook wel weer gezellig en vooral heel goed voor dochterlief om voor zichzelf te kiezen. Ondanks de moeilijke keuze die ze gemaakt heeft gaat het wonderbaarlijk goed. Er wordt iedere dag 2 uur gewandeld en gezwommen, wat haar enorm goed doet. Er zijn plannen voor een nieuwe studie en dan daar in de buurt alleen gaan wonen en niet met de huisgenote die er toch nooit was. Maar eerst staat er een vakantie gepland naar Mexico waar ze in juni 3 weken naar toe gaat in haar uppie. Plannen veel plannen, en als ouder vooral weer loslaten en genieten van een meid die weer opbloeit.

Leven zonder facebook

Een leven zonder facebook is een beetje als leven zonder suiker wat ik ook sinds gisteren doe. Het is een verslaving waar je vanaf moet kikken. Toch moet ik zeggen dat het ook rust geeft en natuurlijk heb ik net als dat bv een roker zijn nicotineplakkers heeft mijn eigen anti facebook remedi MeWe een soort van facebook wat in Nederland nog niet echt doorgedrongen is maar misschien daarom juist wel leuk. Met mijn ondertussen 5 vrienden ( van facebook) heb ik daar een rustig, maar ook gelijk heel ander contact. En ik heb zowaar de eerste nederlandstalige Me We poëzie groep in het leven geroepen. Natuurlijk kent deze groep nog maar drie volgers ( waaronder ikzelf), maar het is spannend om te kijken hoe dit zich gaat ontwikkelen en…er zijn hele leuke engelstalige groepen, waar het leuk ( en anders) schrijven is, maar vooral lezen. Ik denk dat ik het wel ga redden…het is een soort van ontdekkingsreis en op de kaart zetten, zonder overkill en zonder advertenties en ja, dat bevalt me wel. Trouwens op een dag FB en suiker afzweren klinkt eigenlijk heel logischsuikerberg

https://mewe.com/join/me_and_we_poezie